Dierenepos "Van den vos Reynaerde"
Op een Pinksterdag houdt Koning Nobel, de leeuw en koning der dieren, hofdag. Alle dieren verschijnen op het appèl, behalve Reinaart de vos, die veel misdaden op zijn geweten had. De andere dieren doen hun beklag over hem tegenover Koning Nobel. Isegrijn de wolf is de eerste die het woord neemt.
Het was in eenen tsinxen daghe
Dat beede bosch ende haghe
Met groenen loveren waren bevaen.
Nobel, die coninc, hadde ghedaen
45
Sijn hof crayeren over al
Dat hi waende, hadde hijs gheval,
Houden ten wel groeten love.
Doe quamen tes sconinx hove
Alle die diere, groet ende cleene,
50
Sonder vos Reynaert alleene.
Hi hadde te hove so vele mesdaen
Dat hire niet dorste gaen.
Die hem besculdich kent, ontsiet!
Also was Reynaerde ghesciet
55
Ende hier omme scuwedi sconinx hof
Daer hi in hadde crancken lof.
Doe al dat hof versamet was,
Was daer niemen, sonder die das,
Hine hadde te claghene over Reynaerde,
60
Den fellen metten grijsen baerde.
NU gaet hier up eene claghe.
Isingrijn ende sine maghe
Ghinghen voer den coninc staen
Ysengrijn begonste saen
65
Ende sprac: ‘Coninc, heere,
Dor hu edelheit ende dor hu eere
Ende dor recht ende dor ghenade,
Ontfaerme hu miere scade
Die mi Reynaert heeft ghedaen,
70
Daer ic af dicken hebbe ontfaen
Groeten lachter ende verlies.
Voer al dandre ontfaerme hu dies
Dat hi mijn wijf hevet verhoert
Ende mine kindre so mesvoert
75
Dat hise beseekede daer si laghen,
Datter twee noint ne saghen
Ende si worden staer blent.
Nochtan hoendi mi sent:
Het was sint so verre comen
80
Datter eenen dach af was ghenomen
Ende Reynaerd soude hebben ghedaen
Sine onsculde. Ende also saen
Alse die heleghe waren brocht,
Was hi ander sins bedocht
85
Ende ontfoer ons in sine veste.
Heere, dit kennen noch die beste
Die te hove zijn commen hier.
Mi hevet Reynaert, dat felle dier,
So vele te leede ghedaen,
90
Ic weet wel al sonder waen,
Al ware al tlaken paerkement
Datmen maket nu te Ghent,
In ne ghescreeft niet daer an.
Dies zwijghics nochtan,
95
Ne ware mijns wives lachter
Ne mach niet bliven achter,
No onversweghen no onghewroken!
