Dierenepos "Van den vos Reynaerde"
Grimbeert en de andere naaste familieleden en vrienden van Reinaart
willen de terechtstelling liever niet zien en besluiten om te
vertrekken. Nobel merkt dat en maant Isegrijn en Bruun aan om er wat
vaart achter te zetten met die galg. Ook Reinaart kiest liever voor de
korte pijn.
Tibeert de kater, met de strop van de pastoor nog rond zijn nek,
valt de eer te beurt om Reinaart straks het touw rond zijn nek te
binden. De wolf, de beer en de kater maken zich klaar om naar de plaats
van terechtstelling te trekken.
1885
Nu gaet Reynaerde al huten spele.
DOe Reynaert verordeelt was,
Orlof nam Grimbeert die das
Met Reynaerts naeste maghen:
Sine consten niet verdraghen,
1890
No sine consten niet ghedoghen,
Datmen Reynaerde voer haren oghen
Soude hanghen alse eenen dief.
Nochtan waest hem somen lief.
Die coninc, hi was arde vroet,
1895
Doe hi mercte ende verstoet
Datso menich jonghelinc
Met Grimbeerte huten hove ghinc,
Die Reynaerde na bestoet.
Doe peinsdi in sinen moet:
1900
‘Hier mach in loepen andren raet.
Al es Reynaert selve quaet,
Hi hevet meneghen goeden maech.’
Doe sprac hi: ‘Twi sidi traech,
Ysingrijn ende heere Bruun?
1905
Reynaerde es cont menich tuun
Ende hets den avonde bi.
Hier es Reynaert; ontsprinct hi,
Comt hi III voete huter noot,
Sinen lust die es so groot
1910
Ende hi weet so meneghen keer,
Hine wert ghevanghen tsjaermeer.
Salmen hanghen, twine doetment dan?
Eer men nu ghereeden can
Eene galghe, so eist nacht.’
1915
Ysingrijn was wel bedacht
Ende sprac: ‘Hier es een galghe bi.’
Ende mettien woerde versuchte hi.
DOe sprac die cater, heere Tybeert:
‘Heere Ysingrijn, hu es verzeert
1920
Hu herte, in wanconst hu niet.
Nochtan, Reynaert, diet al beriet,
Ende selve mede ghinc
Daermen huwe twee broeders hinc:
Rumen ende Wijde Lancken.
1925
Hets tijt, wildijs hem dancken.
Waerdi goet, het ware ghedaen,
Hine ware noch niet onverdaen.’
Ysingrijn sprac tote Tybeert:
‘Wat ghi ons al gader leert.
1930
Ne ghebrake ons niet een strop,
Langhe heden wist zijn crop
Wat zijn achter hende mochte weghen.’
Reynaerd, die langhe hadde ghesweghen,
Sprac: ‘Ghi heeren, cort mine pine.
1935
Tybeert heeft eene vaste lijne,
Die hi bejaghede, an sine kele,
Daer hi vernoys hadde vele
Int huus daer hi den pape beet,
Die voer hem stont al sonder cleet.
1940
Her Ysingrijn, nu maect hu voren
Ende sidi nu daer toe vercoren,
Ende ghi, Brune, dat ghi sult dooden
Reynaert huwen neve, den fellen roden!’
Doe so sprac die coninc saen:
1945
‘Doet Tybeerte mede gaen.
Hi mach clemmen, hi mach de lijne
Up draghen sonder huwe pijne.
Tybeert, gaet voren, ende maect ghereet.
Dat ghi yet let, dats mi leet.’
1950
Doe sprac Ysingrijn tote Brune:
‘So helpe mi de cloester crune
Die boven up mijn hoeft staet.
In hoerde nye so goeden raet
Alse Reynaert selve ghevet hier.
1955
langhet omme cloester bier.
Nu gaen wi voeren ende bruwen hem.’
Bruun sprac: ‘Neve Tybeert, nem
Die lijne. Du salt mede loepen.
Reynaert, die salt nu becoepen
1960
Mijn scone liere ende dine hoghe.
Ghawi ende hanghene so hoghe
Dats lachter hebben al sine vrient.’
‘Gha wi, hi heves wel verdient’,
Sprac Tybeert ende nam de lijne.
1965
Hine dede nye so lieve pine.
