Dierenepos "Van den vos Reynaerde"
Reinaart gaat de pelgrimstas halen en stopt er het hoofd van Cuwaart
in. Eens terug buiten hangt hij de tas rond de nek van Belijn. Hij
voegt eraan toe dat hij de zogezegde brief niet mag openen. Als hij op
goede voet wil staan met de koning en bovendien rijk wil worden, moet
hij erbij vertellen dat de brief enkel door hemzelf, de ram, is
opgesteld. Ze zullen hem eren als ze horen hoe mooi hij kan dichten.
Bij dit vooruitzicht maakt Belijn een vreugdesprongetje.
De ram informeert nog eens naar Cuwaart, of hij nu meegaat of niet.
Maar Reinaart verzekert hem dat hij later langs het zelfde pad naar het
hof zal terugkeren. Wanneer Belijn vertrokken is, verwittigt de vos
zijn vrouw en kinderen dat ze onmiddellijk samen moeten vertrekken.
Kort na de middag komt Belijn aan bij het hof. Koning Nobel ziet hem
komen met zijn pelgrimstas en vraagt verbaasd waar de vos is. Het was
immers de bedoeling dat hij Reinaart zou vergezellen. Belijn doet zijn
verhaal, dat Reinaart voor zijn vertrek naar Rome de koning nog een
paar brieven wou sturen. En hij begint al op te scheppen dat hijzelf de
brieven heeft gedicteerd en dat ze nog nooit zo’n grote dichter aan het
werk zullen hebben gezien. De koning beveelt hem de brief te
overhandigen aan Botsaart, zijn klerk...
REynaert ghinc in die aghedochte
Ende keerde weder ende brochte
Sinen vrient Beline jeghen
3275
Dat hoeft van Cuaerde ghedreghen
In die scerpe ghesteken,
Ende hinc bi sinen quaden treken
Die scerpe Belin an den hals
Ende beval hem, als ende hals,
3280
Dat hi die lettren niet ne soude
Besien, of hi gherne woude
Den coninc teenen vrienden maken,
Ende seide hem dat die lettren staken
In die scerpe verholenlike,
3285
Ende of hi wesen wilde rike
Ende sinen heere, den coninc, hadde lief,
Dat hi seide, dat desen brief
Bi hem alleene ware ghescreven,
Ende hiere raet toe hadde ghegheven.
3290
Die coninc souts hem weten danc.
Dat hoerde Belin ende spranc
Van der stede daer hi up stoet
Meer dan eenen halven voet,
So blide was hi van der dinc,
3295
Die hem te toerne sint verghinc.
DOe sprac Reynaert: ‘Belin heere,
Nu weetic wel dat ghi doet eere
Hu selven ende die zijn int hof.
Men saels hu spreken groeten lof
3300
Alsmen weet dat ghi coont dichten
Met sconen woerden ende met lichten,
Alsi dat ics niet ne can.
Men seit dicken hets menich man
Groete eere ghesciet, dat hem God jonste,
3305
Van dinghen die hi lettel conste.’
Hier na sprac Belin: ‘Reynaert,
Wats hu raet? Wille Cuaert
Met mi weder te hove gaen?’
‘Neen hi,’ sprac Reynaert, ‘hi sal hu saen
3310
Volghen bi desen selven pade.
Hine hevet noch ne gheene stade.
Nu gaet voren met ghemake.
Ic sal Cuaerde sulke sake
Ontdecken die noch es verholen.’
3315
‘Reynaert, so blivet Gode volen’,
Sprac Belin ende dede hem up de vaert.
Nu hoert wat hi doet, Reynaert!
Hi keerde in sine haghedochte
Ende sprac: ‘Hier naect ons gherochte,
3320
Bliven wi hier, ende grote pine.
Ghereet hu, vrauwe Hermeline,
Ende mine kindre also al gader.
Volghet mi, ic bem hu vader,
Ende pinen wi ons dat wi ontfaren.’
3325
Doene was daer doe gheen langher sparen.
Si daden hem alle up die vaert:
Ermeline ende heere Reynaert
Ende hare jonghe welpkine;
Dese ane vaerden die woestine.
3330
NU hevet Belin die ram
Soe gheloepen, dat hi quam
Te hove een lettel na middach.
Als die coninc Belin ghesach,
Die de scerpe weder brochte,
3335
Daer Brune die beere so onsochte
Te voren omme was ghedaen,
Doe sprac hi te Belin saen:
‘Heere Belin, wanen comedi?
Waer es Reynaert? Hoe comt dat hi
3340
Dese scerpe niet met hem draghet?’
Belin sprac: ‘Coninc, ic maghet
Hu segghen also ict weet.
Doe Reynaert al was ghereet
Ende hi den casteel rumen soude,
3345
Doe seide hi mi dat hi hu woude
Een paer lettren, coninc vry,
Senden ende doe bat hi mi
Dat icse droughe dor huwe lieve.
Ic seide, meer dan VII brieve
3350
Soudic dor huwen wille draghen.
Doe ne conste Reynaert niet bejaghen
Daer ic de brieve in draghen mochte.
Dese scerpe hi mi brochte
Ende die lettren daer in ghesteken.
3355
Coninc, ghine horet noint spreken
Van betren dichtre dan ic bem.
Dese lettren dichte ic hem,
Gaet mi te goede of te quade.
Dese lettren dichte ic bi minen rade
3360
Aldus ghemaect ende ghescreven.’
Doe hiet hem die coninc gheven
Den brief Botsaerde, sinen clerc.
Dat was hi die ant werc
Bet conste dan yement die daer was.
3365
Botsaert plach emmer dat hi las
Die lettren die te hove quamen.
Bruneel ende hi, die namen
Die scerpe van den halse Belijns,
Die bi der dompheit zijns
3370
Hier toe hadde gheseit so verre,
Dat hi snieme sal werden erre.
