Dierenepos "Van den vos Reynaerde"
Tibeert is er niet gerust in, na het pijnlijke avontuur van de sterke
Bruun. Met de moed in de schoenen gaat hij op weg naar Maupertuus.
Wanneer Tibeert bij Reinaart aankomt, verzoekt hij hem om mee te komen
naar het hof. De vos stemt toe, maar stelt voor om de volgende dag pas
te vertrekken, omdat het al donker begint te worden. De kater ziet daar
geen graten in, op voorwaarde dat de vos voor een goed avondmaal zorgt.
Reinaart weet toevallig dat er in de schuur van de pastoor veel muizen
zitten. Dat moet je Tibeert uiteraard geen twee keer zeggen. Dus
besluiten ze naar de schuur te trekken.
Nu moet Tybeert doen die vaert,
Die zeere es drouve ende vervaert.
1045
Ende als hi up den wech quam,
Sach hi van verren ende vernam
Sente Martins voghel ende quam ghevloghen.
Doe wart Tybeert vroe ende in hoghen
Ende riep an Sente Martins voghel:
1050
‘Nu vliech te miere rechter hant.’
Die voghel vloech daer hi vant
Een haghe daer hi in wilde lijden
Ende vloech Tybeert ter luchter zijden.
Dit teekin ende dit ghemoet
1055
Dochte Tybeert niet wesen goet.
Hadde hi ghesien den voghel lijden
Scone ter rechter zijden,
So waende hi hebben goet gheval.
Nu was hi dies onthopet al.
1060
Nochtan maecte hi hem selven moet
Ende gheliet hem, als menich doet,
Bet dan hem te moede was.
Dus liep hi henen sinen pas,
Tes hi quam te Manpertus
1065
Ende vant Reynaerde in zijn huus
Alleene staen, verweendelike.
Tybeert sprac: ‘God, die rike,
Moete hu goeden avont gheven.
Die coninc dreecht hu an hu leven,
1070
Ne comdi niet te hove met mi.’
Reynaert sprac: ‘Tybeert, helet vry,
Neve, ghi zijt mi willecome!
God gheve hu eere ende vrome.
Bi Gode, dat jan ik hu wale.’
1075
Wat coste Reynaerde scone tale.
Al seghet sine tonghe wale,
Sine herte die es binnen fel!
Dit wert Tybeerde ghetoghet wel
Eer die lijne wert ghelesen
1080
Ten hende. Ende met desen
Sprac Reynaert: ‘Neve, ic wille dat ghi
Tavont herberghe hebt met mi
Ende morghen willen wi metten daghe
Te hove waert sonder saghe.
1085
In hebbe oec onder alle mine maghe
Niement, Tybeert, daer ic mi nu
Bet up verlate dan up hu.
Hier was commen Bruun, de braet.
Hi toechde mi so fel ghelaet
1090
Ende dochte mi so over staerc,
Dat ic omme dusent maerc
Den wech met hem niet hadde bestaen.
Dat sal ic met hu, al sonder waen,
Maerghin metter dagheraet.’
1095
Tybeert sprac: ‘Hets beteren raet
Ende het dinct mi beter ghedaen
Dat wi nochtavont te hove gaen
Dan wi tote morghin beiden.
Die mane scijnet an der heiden
1100
Also claer alse die dach.
Ic wane, niemen ne sach
Beter tijt tote onser vaert.’
‘Neen, lieve neve,’ sprac Reynaert,
‘Sulc mochte ons daer ghemoeten,
1105
Hi soude ons quedden ende groeten
Die ons nemmermee dade goet,
Quame hi snachts in ons ghemoet.
Ghi moet herberghen tavont met mi.’
Tybeert sprac: ‘Wat souden wy
1110
Eten, Reynaert, of ic hier bleve?’
‘Daer omme zorghe ic, lieve neve.
Hier es der spijsen quaden tijt.
Ghi mocht heten, begheerdijt,
Een stic van eere honich raten,
1115
Die bequamelic es utermaten.
Wat sechdi, moochdi shonichs yet?’
Tybeert sprac: ‘Mine roukes niet.
Reynaert hebdi niet in huus?
Gavedi mi eene vette muus,
1120
Daer mede lietic hu ghewaert.’
‘Eene vette muus,’ sprac Reynaert,
‘Soete Tybeert, wat secht di?
Hier woent noch een pape bi,
Een scuere staet noch an sijn huus,
1125
Daer in es meneghe vette muus.
Ic waense niet ghedroughe een waghen,
So dicken hoere ic den pape claghen
Dat sine dryven huten huuse.’
‘Reynaert, zijn daer so vette muse?
1130
Verghave God, waer ic nu daer.’
‘Tybeert,’ seit hi, ‘sechdi waer?
Wildi muse?’ ‘Of icse wille!
Reynaert, doet dies een ghestille.
Ic minne muse voer alle saken.
1135
Weetti niet dat muse smaken
Bet dan eenich venisoen?
Wildi minen wille doen
Dat ghi mi leet daer si zijn,
Daer mede mochti die hulde mijn
1140
Hebben, al haddi minen vadre
Doot ende mijn gheslachte al gadre.’
REynaert sprac: ‘Neve, houddi hu spot?’
‘Neenic, Reynaert, also helpe mi God.’
‘Weet God, Tybeert, wistic dat,
1145
Ghi soutter sijn nochtavont sat.’
‘Sat, Reynaert? Dat ware vele.’
‘Tybeert, dat sechdi thuwen spele.’
‘In doe, Reynaert, bi miere wet.
Haddic een muus ende waer so vet,
1150
In gaefse niet omme eenen busant.’
‘Tybeert, gaet met mi te hant.
Ic leede hu daer ter selver stat
Daer icker hu sal maken zat,
Eer ic nemmermeer van hu sceede.’
1155
‘Ja ic, Reynaert, up die gheleede
Ghinghe ic met hu te Mompelier.’
‘So gaen wi dan, wi sijn hier
Al te langhe’, sprac Reynaert.
Doe so namen si up die vaert.
